Znają Japonię, bo w niej żyją

Opolanka, która od trzech dekad skutecznie zapomina wyjechać z Azji. Po ośmiu latach życia w Chinach, w 1997 r. przeprowadziła się do Tokio na dwa lata, ale Japonia to kraj, którego tak po prostu i bez bólu opuścić się nie da.

Fabiola od kilku lat „nie pracuje". Wedle mądrości przypisywanej Konfucjuszowi: „Wybierz sobie zawód, który kochasz, a całe życie nie będziesz musiał pracować". Dlatego razem z mężem prowadzi rodzinną agencję turystyczną.

Pracowała kilkakrotnie z Martyną Wojciechowską, m.in. jako fikser, tłumacz i kierowca. Współpracowała z wiodącymi na japońskim rynku turystycznym firmami takimi jak Nippon Travel Agency (NTA), JTB Corporation i Kinki Nippon Tourist.

Oprowadzając po Japonii nie tylko z radością wciela się w rolę cicerone tłumaczącego zawiłości specyfiki japońskiej kultury, ale także z przyjemnością poszerza perspektywę o wątki chińskie.

Przewodnik o podwójnej narodowości, który choć poza 5 latami edukacji w Polsce większość życia spędził w Japonii, płynnie posługuje się trzema językami: polskim, japońskim i angielskim.

Od wczesnego dzieciństwa w domu mówił jednocześnie w dwóch językach: z mamą po polsku i z tatą po japońsku. Ukończył studia licencjackie na tokijskim Chuo University na kierunku międzynarodowa informatyka.

W czasie wolnym uczy się kolejnych języków (rosyjskiego i niemieckiego) oraz eksperymentuje w kuchni. Sam również uwielbia podróżować i pomimo młodego wieku odwiedził już ponad 20 krajów w Azji i Europie.

Absolwentka japonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Od ponad dziesięciu lat mieszka w Kioto. Do Japonii przyjechała po raz pierwszy jesienią 2009 roku na stypendium na Uniwersytecie Doshisha.

Ostatecznie przeprowadziła się do Japonii trzy lata później, jesienią 2012 roku. Tu założyła rodzinę i stara się łączyć pracę z wychowywaniem dzieci.

Karolina uwielbia Kioto za jego bogactwo i uważa, że ma ono wiele twarzy. Z przyjemnością pomoże w odkrywaniu różnorakich uroków tego miasta, a także postara się zaspokoić ciekawość na temat codziennego życia w Kraju Kwitnącej Wiśni.

Z pochodzenia poznanianka, absolwentka japonistyki na Uniwersytecie Warszawskim. W 1998 roku przyjechała do Kioto, aby studiować japońską literaturę i tak już została.

Obecnie przybliża japońskim studentom zawiłości języka polskiego na Uniwersytecie Kioto, a w wolnych chwilach chętnie podróżuje z rodziną, zwłaszcza promami.

W Kioto szczególnie lubi świątynię Eikando, a z trochę dalszych miejsc wyspy Oki na Morzu Japońskim. Ma słabość do japońskich bębnów wadaiko i lodów sezamowych.

Do Japonii przyleciała na początku lat 90-tych jako tancerka z polskim zespołem tanecznym i nie sądziła, że już tu zostanie na zawsze. Nie jest japonistką z wykształcenia, ale samoukiem, i dziś płynnie posługuje się językiem japońskim.

Od kilku lat oprowadza polskich turystów po Osace oraz po przyległych miastach takich jak Kobe, Kioto, Nara, Himeji czy Koyasan.

Jak każda mieszkanka Osaki, stolicy japońskiej kuchni, doskonale orientuje się w kwestiach kulinarnych oraz wie, gdzie najlepiej zrobić zakupy kosmetyczne czy odzieżowe. Jej ulubione dania to yakisoba, nabe i hirekatsu.

Japonistka, absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego i Hiroshima University, na którym uzyskała stopień doktora nauk humanistycznych. Wyjechała na stypendium do Japonii już w 1991 roku.

Z biegiem czasu Japonia stała się jej drugą ojczyzną i mówi o sobie per „hiroszimianka". Ponad dwie dekady temu obroniła napisaną po japońsku pracę doktorską z literatury pięknej traktującej o ataku atomowym na Hiroszimę.

Od prawie 30 lat naucza na kilku lokalnych uniwersytetach. Tłumaczy też zeznania świadków i ofiar wybuchu atomowego. Pracę na uczelni godzi z rolą przewodnika dla polskich turystów.

Rodowita bielszczanka, od ponad 20 lat mieszka w Japonii, którą pokochała całym sercem. Dziś ma szczęście pracować jako przewodnik ze wspaniałymi ludźmi.

Japonia to dla niej coś więcej niż kraj — to poranne kadzidła na Koyasan, tysiące bram torii w Fushimi Inari Taisha, magia bambusowego lasu w Arashiyama i złoty blask Kinkaku-ji odbijający się w tafli wody. To także rozmowy z mnichami, smak herbaty matcha i historie przekazywane z pokolenia na pokolenie.

Jako przewodnik pokazuje Japonię nie tylko przez daty i fakty, ale przez emocje, symbole i ukryte znaczenia. Opowiada o samurajach, o gejszach z Gion, o duchowości, która wciąż żyje w codzienności. Pokazuje miejsca znane i te ukryte — takie, do których sama wraca, kiedy chce poczuć, dlaczego właśnie tu jest jej drugi dom.

Jej misją jest nie tylko pokazać Japonię, ale pomóc ją zrozumieć — mentalność, etykietę, subtelność komunikacji. Stara się, aby każda podróż stała się prawdziwym doświadczeniem kulturowym.

Kamil urodził się w Tokio i większość dzieciństwa oraz lata licealne spędził w Japonii. Pochodzi z rodziny o polsko-japońskich korzeniach, dzięki czemu świetnie rozumie i łączy w sobie obie kultury.

Studiował na renomowanym Uniwersytecie Waseda. Obecnie kontynuuje studia na Uniwersytecie Leona Koźmińskiego w Warszawie. Poza nauką zajmuje się na co dzień obsługą klientów Fabitabi.

Karierę przewodnika rozpoczął latem 2019 roku, szybko zdobywając doświadczenie w oprowadzaniu turystów indywidualnych i grupowych po najważniejszych japońskich miastach. W wolnych chwilach pasjonuje się literaturą.